De Loreley

Ik weet nich, wat schall dat bedüden,
dat ik so gnadderich bün!
So’n Quatschkroom ut urole Tieden,
de will mi gor nich mehr ut’n Sinn.
Die Luft ist kühl – dat ward all düster,
dat speelt dor in de Gegend an’ Rhein!
In de Luft, dor süht man rümflegen
Fladdermüüs, Uhl’n un Kreihn.

Un hooch boben op’n Felsen – wie nüdlich! –
mit wieder nix an as’n Hemd,
sitt’n Froonsminsch, so ganz gemüdlich.
Wat mookt se dor boben? Se kämmt -!
Se kämmt sik mit ehrn Kamme!
Un singen deiht se dorbi ok!
Dat heet: Wat se nu egentlich sing’n deiht,
dor ward keen Deubel ut klook!

Un ünnen op’n Rhein kummt ‘n Schipper
mit sien Kohn bi den Felsen langssied.
As de nu heurt dor boben dat Gedibber,
dor is de Kerl rein ut de Tüt!
Er sieht nicht die Felsenriffe
he kiekt blots no boben rop.
Dat schient em mächdig to intresseern –
se seet em nämlich grod öbern’n Kopp! –

Wenn den Schipper die Wellen wegsnappen,
is gor nich to beduurn de Mann.
Wat geiht den dösigen Knappen
dat Froonsminsch dor boben an?!

Die plattdeutsche Version der Loreley stammt von Hein Köllisch (1857-1901), der die legendäre Rheinmaid mit seinen Liedzeilen St. Pauli-kompatibel machte.


Stichworte:
 
 
 

Kommentar abgeben: